Wycieczki
KONIAKÓW
Koniaków to górska miejscowość, której zabudowania wzniesiono nie, jak to z reguły ma miejsce w dolinie, lecz wysoko pod charakterystycznym szczytem Ochodzitej. Nazwę wsi prawdopodobnie przynieśli z sobą osadnicy ze szlacheckiego Koniakowa koło Cieszyna, którzy przybyli w te strony w początkach XVIII w. i założyli osadę, będącą dzisiaj najwyżej położoną wsią w Beskidzie Śląskim.
Dziś Koniaków znany jest przede wszystkim ze swoich koronek. Kiedy w drugiej połowie XIX wieku w środowisku mieszczańskim i dworskim nastała moda na bogate zdobienia strojów - w okolicznych szkołach organizowano kursy robótek ręcznych. Tutaj w tej części regionu zaowocowało to trwającą po dziś dzień tradycją "heklowania" koronek. Sam sposób tworzenia tych koronek jest niezwykły, wszystkie drobne elementy, które z reguły nawiązują do ornamentyki roślinnej, powstają osobno i są łączone z sobą przy pomocy przeróżnych wzorów geometrycznych. Efekty tej misternej pracy koronczerek można oczywiście podziwiać między innymi w miejscowym kościele św. Bartłomieja a także w Izbie Regionalnej Gwarków oraz w Izbie Regionalnej rodziny Kamieniarzy. W Koniakowie ma swoja siedzibę również Galeria Twórców Nieprofesjonalnych Tadeusza Ruckiego, z kolekcją malarstwa oraz rzeźby ludowej, komercyjnym wyborem koronek oraz zbiorem konstruowanych przez samego gospodarza trombit. Podczas wizyt gości artysta prezentuje efektowne przedstawienie, opowiadając gwarą o Koniakowie, koronkarstwie i trombitach, a nawet daje pokaz gry na tym pasterskim instrumencie.
Miejscowe tradycje, muzyka, taniec i stroje ludowe prezentowane są przez działające we wsi zespoły regionalne: Koniaków i Mały Koniaków (zespół dziecięcy) oraz przez ludową kapelę Wałasi.
Dziś Koniaków znany jest przede wszystkim ze swoich koronek. Kiedy w drugiej połowie XIX wieku w środowisku mieszczańskim i dworskim nastała moda na bogate zdobienia strojów - w okolicznych szkołach organizowano kursy robótek ręcznych. Tutaj w tej części regionu zaowocowało to trwającą po dziś dzień tradycją "heklowania" koronek. Sam sposób tworzenia tych koronek jest niezwykły, wszystkie drobne elementy, które z reguły nawiązują do ornamentyki roślinnej, powstają osobno i są łączone z sobą przy pomocy przeróżnych wzorów geometrycznych. Efekty tej misternej pracy koronczerek można oczywiście podziwiać między innymi w miejscowym kościele św. Bartłomieja a także w Izbie Regionalnej Gwarków oraz w Izbie Regionalnej rodziny Kamieniarzy. W Koniakowie ma swoja siedzibę również Galeria Twórców Nieprofesjonalnych Tadeusza Ruckiego, z kolekcją malarstwa oraz rzeźby ludowej, komercyjnym wyborem koronek oraz zbiorem konstruowanych przez samego gospodarza trombit. Podczas wizyt gości artysta prezentuje efektowne przedstawienie, opowiadając gwarą o Koniakowie, koronkarstwie i trombitach, a nawet daje pokaz gry na tym pasterskim instrumencie.
Miejscowe tradycje, muzyka, taniec i stroje ludowe prezentowane są przez działające we wsi zespoły regionalne: Koniaków i Mały Koniaków (zespół dziecięcy) oraz przez ludową kapelę Wałasi.
